Wyżyna Tybetańska – wyżyna w Azji, położona na północ od Himalajów. Ponad jej płaskowyżem o wysokości 4500 m n.p.m. do 5000 m n.p.m. wznoszą się pasma górskie takie jak Himalaje, Kunlun, Karakorum. Zajmuje powierzchnię 2,5 mln km². Wyżyna Tybetańska jest wyżyną lessową o kilkusetmetrowej grubości.

Jej nazwa pochodzi od Tybetu, który w całości leży na jej obszarze. Klimat Wyżyny Tybetańskiej jest wybitnie kontynentalny. Średnie temperatury zimą wahają się w granicach od +9 do -13°C (choć często zdarzają się mrozy poniżej -20°C), zaś latem średnie temperatury utrzymują się w zakresie od +10 do +27° z dużą amplitudą między dniem i nocą. Z wyżyny tybetańskiej wypływają takie rzeki jak: Saluin (Nu Jian), Mekong (Lancang), Huang He (Żółta Rzeka), Brahmaputra (Tsangpo Jiang) i Jangcy (Niebieska Rzeka). Ludzie mieszkający na Wyżynie Tybetańskiej zajmują się pasterstwem. Sprzyjają temu rozległe stepy górskie.