吳語 wú yǔ
Obszar	Chińska Republika Ludowa
Liczba mówiących	95 milionów
Ranking	10.
Klasyfikacja genetyczna	Chińsko-tybetańska Języki chińskie Język wu
Pismo	pismo chińskie
Kody języka
ISO 639-1	zh
ISO 639-2	chi
SIL	wuu
W Wikipedii
Sprawdź również: język, języki świata
Wikipedia w języku wu

Język wu (chiń. 吳語, pinyin: wú yǔ, wymowa wu: wu nyu) – jeden z głównych języków chińskich używanych powszechnie w Chinach. Jest używany w regionie Wu (od którego pochodzi nazwa), w prowincjach Zhejiang, Jiangsu, Anhui, Jiangxi i Fujian. Główne dialekty wu to dialekty Hangzhou, Wenzhou, Suzhou, Shaoxing, Yongkang i Szanghaju (nazwy dialektów pochodzą od głównych miast poszczególnych regionów). Jest drugim (po języku mandaryńskim) co do liczby mówiących językiem używanym w Chinach. Łącznie mówi nim 95 milionów osób.

Użytkownicy języka wu twierdzą, że wyróżnia się on od innych języków chińskich swoją miękkością i płynnością (w przeciwieństwie do mandaryńskiego), chociaż wymowa różni się znacznie w zależności od dialektu – na przykład w Szanghaju mówi się bardziej twardo, a w Ningbo – bardziej miękko.

Nota historyczna

Początki języka wu datuje się na 1500 p.n.e. Okres jego rozkwitu przypada na epokę Trzech Królestw, i z tamtego okresu pochodzą też pierwsze zapiski w tym języku. Dzisiejszą formę wu wykształcił z języka chińskiego używanego podczas panowania dynastii Tang, dzięki czemu do dziś posiada wiele archaicznych cech, które w dzisiejszym mandaryńskim już zanikły.

Dzisiaj, mimo że osób mówiących tym językiem przybywa, wu pełni w wyżej wymienionych prowincjach tylko rolę języka potocznego, używanego w domu, ponieważ w szkołach i innych ważnych instytucjach w Chinach (niezależnie od tego, jakim językiem mówi tutejsza ludność) mówi się tzw. językiem oficjalnym – standardowym mandaryńskim (putonghua). I mimo że język ten da się zapisać pismem chińskim, to dziś mało kto go zapisuje i występuje on tylko w mowie.

Gramatyka

W języku wu częściej niż w mandaryńskim i innych językach chińskich spotykane są tzw. zdania tematyczne, z dopełnieniem wysuniętym na początek zdania (szyk OSV, Dopełnienie+Podmiot+Orzeczenie), np. 箇只电影我看过哉 (dialekt Shaoxing) – dosł. "ten film, ja oglądałem". W języku wu występuje bardzo dużo zaimków określających i wskazujących. System sandhi tonowego w wielosylabowych wyrazach i wyrażeniach idiomatycznych jest najbardziej złożony spośród języków chińskich. W pewnych przypadkach dopełnienie bliższe i dalsze odróżniane są poprzez opozycję dźwięczność/bezdźwięczność.

Przykład tekstu w języku wu

Pismo chińskie: 阿拉现在主要个问题就是哪能去解决搿只拼音个事体。

Transliteracja: Ala yeezei tsuiauge vendii zieu zi naanen chii ciaacue getsa phinin ge zithii.

Tłumaczenie: Teraz naszą kluczową sprawą jest jak rozwiązać problem romanizacji.